در سكوت بهت يك اتفاق ، به دنبال عبور از ديوار چراها و چگونه هايم!
ديگر،
در كدام آسمان مي توان پرواز داد،
كبوتر سپید امنيت را؟
روي خط مرزي كدام سرزمين
مي توان گل آرامش كاشت؟
كدامين گلوله را مي توان بر سينۀ صخره ها زد و
سينۀ جوانۀ سبزي را با آن نشكافت؟
ديگر ،
كدامين شيوۀ مهرورزي را
به قلب هاي در بند خودخواهي مي توان آموخت؟
كدام نوازش را به انگشتان بي رحم خشكسالي
ويا طوفان ويرانگر مي توان بخشيد؟
آیا کسی هست؟
اينجا گهوارۀ نا آرام زمين است
و تا سرزمين امن خدا فاصله اي است به اندازۀ خودخواهي من وما!
با او از زمين فاصله مي گيرم و
دست در دست همسفرم،سينۀ آسمان را مي شكافيم و اوج مي گيريم و رنگ ها را همه بر روي زمين
مي گذاريم و مي رسيم تا بدانجا كه زمين و آسمان و فضاهاي پهناور همه بي رنگ است،
شسته از هر رنگي است،
آن جا كه ديگر زمين نيست ،
همه آسمان است و آفرينش همه آبي مي زند.
آنجا كه از همۀ رنگ ها رها شده ايم.
به من تكيه كن!
من تمام هستي ام را دامني مي كنم تا تو سرت را بر آن بنهي!
تمام روحم را آغوشي مي سازم تا تو در آن از هراس بياسايي!
تمام نيروئي را كه در دوست داشتن دارم،
دستي مي كنم تا چهره ات را نوازش كند!
تمام بودن خود را زانوئي مي كنم تا بر آن به خواب روي!
خود را،
تمام خود را به تو مي سپارم تا هر چه بخواهي از آن بياشامي،
از آن برگيري، هر چه بخواهي از آن بسازي ، هر آنگونه بخواهي باشم!
از اين لحظه مرا داشته باش..........!!!
دكتر شريعتي
به ياد داشته باش كه بعضي حرف ها را فقط دست ها به هم مي گويند،
فقط دست هاااااااااااااااااااااا
و ما نمي رويم كه به جائي برسيم، مي رويم تا با هم باشيم.........
تقديم به او كه چشمانمان را گشود...
گفتي عشق فراموشي نيست!
و نشانم دادي
شب را وكليد دريچه را!
شتك سرخ سپيده را بر ديوار!
آرزوهاي پست شب زيان
و نرده هاي زرين قفس هاشان را
كه چارچوب گستره اش
بسته تر از تنگ چال محبس آفتاب انديشان است!
نشانم دادي شهر را كه به بي حيائي
زندگي هم شهريان را تقسيم كرده است
به فرودست و فرادست
چونان رودي كه دهكده اي را!
نشانم دادي آدميان را
كه گوركن خاطره هاي خويشند
و عمرشان به حفر مغاكي سر مي شود
تا آن سوي عبور دروگر
در آن بيارامند!
نشانم دادي سفره هاي گشودۀ خوشبختي
و چشمان گرسنۀ كودكان سرزمينم را!
نشانم دادي كه مقام نَفَس ،
نه حبسِ سينه شدن
و مقام قلم
نه ديوْ نامه نويسي ست!
نام تو را تكرار كردم چونان آيۀ مذهبي ممنوع
كه خدايش به آينه مي ماند
و بهشت را به عاشقان ارزاني مي دارد!
و نام تو را تكرار خواهم كرد
در حصار همين حيات
و در سطر سطر ترانه هاي نا نوشتۀ خويش
چونان قناري سرخوشي
كه بلند تر از نرده هاي ناگزير قفس مي خواند!
ي.گ
قسمت هاي زيبائي از كتاب راز بزرگ نوشتۀ باگوان راجنيش اوشو
« به معبد خود درآ»
موضوع: مسير حركت را برعكس كنيد.
مسير حركت خردمند بصير همواره در خلاف جهت ديگران است. در حالي كه جمعيت در دنياي خارج سرگردان است، او رويش را از جماعت بر مي گرداند و شروع به سفر درون مي كند. او به آنچه جامعه مي گويد گوش فرا نمي دهد، و به آنچه كه آگاهي درونش مي گويد گوش مي كند.
مسير حركت او خلاف جهت ديگران است. براي همين است كه ما يك مسيح را به صليب مي كشيم، اين كار بدون دليل انجام نگرفته است. و به همين دليل است كه ما منكر كبير مي شويم، سعي مي كنيم او را فراموش كنيم ، ناديده بگيريم و حتي به وجودش شك كنيم ما به سقراط زهر مي خورانيم، دست و پاي حلاج را جدا مي كنيم- هيچ يك از اين كارها بدون دليل اتفاق نيفتاده است. دليلي وجود دارد...
اين انسان ها براي جامعه خطرناكند، آنها مبلغ عقايد و راه هايي هستند كه بر خلاف سنت ها و باورهائي كه جامعه بنيان نهاده است.
احتمالاً شما داستان هاي زيادي در مورد من شنيده ايد، اظهار نظرهاي زيادي در بارۀ من شده است. آنها مي گويند:" به آنجا نرويد، او سخناني مي گويد كه بر عليه باورهاي بنيادين هستند..."
آنها كاملاً درست مي گويند. اگر در شما كمترين هراسي از گام نهادن در مسير مخالف است، از آمدن به نزد من خودداري كنيد.
بزرگراه ها مسيري هستند كه همگان استفاده مي كنند و اگر اين مسير مي توانست كسي را به مقصد غايي رهنمون شود، حالا بايد همۀ مردم رسيده باشند. يك بزرگراه بسيار امن است، عريض است و هيچ مانعي درآن نيست، تميز است و خوب جارو شده. همۀ دوستان و اقوام شما نيز روي آن حركت مي كنند، به اين ترتيب در آنجا تنها نخواهيد بود.
من شما را از آنها جدا مي كنم. شما در ميان ازدحام و شلوغي احساس امنيت بيشتري مي كنيد. آنجا به قدري شلوغ است كه حتي نيازي نيست خودتان راه برويد، به آساني با فشار جمعيت به جلو هل داده مي شويد، حتي مجال فكر كردن نخواهيد داشت، ازدحام امكان آنرا به شما نميدهد.
ازدحام به شما فرهنگ و تحصيلات و عقايد مي دهد، ولي قدرت فكر كردن به شما نمي دهد.
وقتي اين همه آدم مسير حركتي خاصي را طي مي كنند ،مسيري كه طي قرن ها طي شده است ،بيشتر مطمئن است تا يك راه جديد. اصولاً به هر چيز نو وجديدي به سختي مي توان اطمينان كرد. براي همين هم هست كه تمام مذاهب ادعا مي كنند كه كهن هستند و همواره وجود داشته اند.
چرا آنها اينقدر مشتاقند كه قديمي باشند؟ مگر مذهب شراب است؟؟؟؟؟
چون هر چيز كهنه تر به نظر مطمئن تر جلوه مي كند.
« ولي به خاطر داشته باشيد كه خداوند در هر لحظه نو و جديد است. خداوند به قدمت و كهنگي عقيده اي ندارد ، به همين دليل است كه پيرها را مي برد و به كودكان تولد مي بخشد.
براي همين است كه او برگ هاي كهنۀ تجربه را فرو مي ريزد و جوانه هاي نو به بار مي آورد، جوانه هاي تهي از تجربه...»
تجربه ها شخص را بدقواره و معيوب مي كند. تجربه سد راه ميشود. نفس توليد مي كند. ممكن است خداوند جهان را در گذشته خلق كرده باشد، ولي كارش را متوقف نكرده است، آفرينش جرياني ابدي دارد. جاودانه است و پيوسته در حال تداوم است. در غير اين صورت چگونه ممكن است بذرها شكافته شوند و از دلشان جوانه هاي نو سر درآورند؟!
هرگز كسي با راه رفتن بر روي بزرگراه به حقيقت نرسيده است، كسي كه در جست و جوي راهي هموار و بدون مانع است هرگز نمي تواند به خدا برسد. راه خدا راهي است كه شخص بايد خودش را آمادۀ رو در روئي با سختي هاي زيادي بكند. كبير مي گويد خدا وقتي شناخته مي شود كه انسان تنها باشد. وقتي كسي ديگر او را همراهي نكند. اين سفري است كه بايد به تنهائي طي شود. ملاقات در تنهائي مطلق صورت مي گيرد.
هيچ كس آنجا نخواهد بود
حتي يك شاهد!!!
نسبت به اين حقيقت هوشيار باش...
برس به شهر از بيراهه!
در بزرگراه چپاول مي شوي....
سكوت سرشار از سخنان ناگفته است...
سرشار از حركات نا كرده
اعتراف به عشق نهان
و شگفتي هاي بر زبان نيامده...
در اين سكوت حقيقت ما نهفته است...
حقيقت تو ومن...!!!
با چشماني غمگين ولي پر اميد
با پاهايي خسته ولي استوار
روزها و شب ها
ماه ها و سالها
خواهم ايستاد و خواهم نگريست
خواهم گذشت از مرزهاي انتظار
درپي لبها و چشماني
كه زيباييشان معصوميتي است
و پاكي شان اراده اي...
خواهم ماند در انتظار تولد نيلوفرها و ياس ها
و تو اي دوست بدان
شك به زيباترين احساس بشر
گناهيست بس نا بخشودني...
آنجا پشت ميله هاي يكرنگي
به انتظار ميعاد چه كسي نشسته اي؟
آنجا در پس لبخند اسارت
به شوق رهايي از كدام دلبستگي،
ثانيه ها را خط بطلان مي زني؟
آنجا به اميد كدام آزادي
بندها را يكي يكي گرۀ پيوند مي زني؟
باز كن
باز كن
در قفس ايده هايت را
و بيرون بريز
فريادهاي گلوي خسته ات را
به من بسپار غم سال هاي تنهايي ات را........
به بدرقه ات
نه كاسه ی آبِ خرافه اي بر خاك خواهم ريخت
نه بوسه بر عطفِ اُرادي را از تو طلب خواهم كرد
كه جهان بازگشت دوباره ی تو را
به بانگ صامتش با من در ميان نهاده است!
روح آب و نفس زنبق،
جرأت درنا و سخاوت سپيدار،
شرم بهار و باور باران،
رقص بلور و تحمل سنگ ها با توست!
عشقت رستاخيز ترانه هاست!
بر مي گردي و
مي رهاني ام از ديار دل مرده ی انديشه هاي خويش!
تسلاي صدايت،
نوش دارِ به هنگام تمام حسرت هاست!
مرا به ميهماني چشمانت ببر!
«يغما گلروئي»
آغوشت وسعت ديار من است!
دياري كه در آن ترانه رهاست
و سيم خاردار به افسانه مي ماند!
آغوشت ياد آور بستر بي مرز كودكي است.
آغوشت كتمان تمام تاريكي هاست،
اتمام تمام تحكّم ها،
به جهاني كه يوزباشيانش
حيله ی حقيقت لباس خويش را
به آيت شكنجه تبليغ مي كنند!
آغوشت پناه انديشه هاي من است
و سينه ات تالاري است
كه در آن فرياد مي زنم:
ما آزاديم........................
تو جاودانگي مني!
حرارت دستانت بي نيازم مي كند از تمام هيمه هاي حلب نشين كوچه هاي شهر!
مي خواهم تو را
در اين شب نقطه چين!
تا طاعوني ترين ترانه ی من،
- از نگاه هاشور خورده ی شب-
در ستايش نفس هاي تو باشد!
به دياري كه عشق را مصيبتي همه گير مي دانند!
تا طاعوني ترين ترانه ی من،
- از نگاه مير سايه ها-
مديحه ی دست هاي تو باشد،
آن دست ها كه ايمنم مي كنند
از تند باد بي مروت كينه
به شهري كه در آن
گيسوي سپرده به باد را
پرچم عصيان مي دانند!
و طاعوني ترين ترانه ی من ،
نخستين درود ما بود،
كه بدرود وا پسين را
به افسانه اي مبدل كرد................
مي آيد
آنچه بايد
بپذيرش...
ترديد بس است ذهن ديوانه!
مي آيد آنچه بايد بپذيرش.
برقص در شعف وراي ترديدها،
رها شو از حرص، وابستگي، تخيلات.
جامعه ، متون ، شهرت خانوادگي...
همگي طنابي هستند به دور گردن مرد به دار آويخته.
رفتن و نيمۀ راه برگشتن...
همه مي خندند.
اين دنيا خيلي كثيف است.
تنها او كه دعا مي خواند صادق است.
هرگز خودت را اسير نكن.
بيفت! برخيز! به بالا پرواز كن!
مي آيد آنچه بايد بپذيرش....
قسمت هاي زيبائي از كتاب راز بزرگ نوشتۀ راجنيش اوشو
«به معبد خود درآ»
موضوع : عملكرد اصلي ذهن
روزي ملا نصرالدين به اتفاق چهار نفر از رفقايش به يك مسابقۀ اسب دواني رفتند. دوستان ملا، او را خيلي با هوش تصور مي كردند، بنابر اين از او خواستند كه بگويد بر روي كدام اسب شرط بندي كنند. ملا بعد از فكر زياد و بررسي سوابق اسب ها ، اسبي به نام مهاراجه را انتخاب كرد و دوستانش از او خواستند كه برود و بليط بخرد. وقتي ملا برگشت، به آنها گفت، هر چند او روي مهاراجه تصميم گرفته بود، ولي چون جلوي گيشۀ بليط فروشي يكي از دوستانش را ديده كه قمار باز قهاري است و در مسابقات اسب دواني بسيار مجرب است- به او پيشنهاد كرده كه به روي اسبي به نام مهارام شرط بندي كند. و ملا هم روي مهارام شرط بندي كرده است. مهارام در مسابقه آخر شد...
دوستانش به او گفتند نگران نباش، براي دور دوم اسبي را انتخاب كردند و دوباره به ملا پول دادند كه برود و بليط بخرد. وقتي ملا بر گشت به آنها گفت روي اسبي كه آنها انتخاب كرده بودند شرط بندي نكرده است اين بار هم به پيشنهاد دوست قمار بازش ايب ديگري را انتخاب كرده است و توضيح داد او مردي است با تجربه...
دوستانش به او گفتند:« حماقت تو حد و اندازه ندارد ما بار اول به خاطر نصيحت او باختيم، حالا تو دوباره به حرف او گوش كردي!!!!! واقعاً كه غير قابل تحملي!»
ملا گفت ولي او به قدري قاطعانه مرا قانع كرد كه نتوانستم روي حرفش حرفي بزنم. ممكن است او يك بار اشتباه كرده باشد، ولي هميشه خطا نمي كند، او خيلي با تجربه است ، او كه منظوري نداشت ، دليلي نداشت كه عمداً پيشنهاد نادرستي به من كرده باشد...
آنها روي اسب دوم هم باختند، تقريباً همۀ پولشان تمام شد. پول خوردهايشان را جمع كردند و ملا را فرستادند تا كمي آجيل بخرد كه بخورند. وقتي ملا برگشت به جاي آجيل نخود بو داده خريده بود و گفت : « من باز همان مرد را ملاقات كردم،او گفت آجيل نخرم،چون آجيل هايشان به درد نمي خورد. او گفت نخود بو داده بخرم.» !!!!
شما همواره با اين مرد بر خورد مي كنيد،نام او ذهن است. هر كجا ميرويد، مترصد است كه شما را ملاقات كند. او فوراً به شما مي گويد:« اين كار را بكن ، آن كار را نكن.» حتي اگر براي مراقبه كردن بنشينيد، او دربارۀ آن هم به شما پند و اندرز مي دهد، او به شما مي گويد كه چگونه مراقبه كنيد . به نصايح او اعتنايي نكنيد.
فكر مي كنيد چون ذهن تجربۀ زندگي هاي بيشماري را پشت سر گذاشته است بايد به او گوش كنيد. كي به احساسات خودتان توجه مي كنيد؟ كي بيدار خواهيد شد؟
عملكرد اصلي ذهن رفتن به راه خطاست، گمراه كردن شماست. ذهن از اين راه به زندگيش ادامه مي دهد.در غير اين صورت مي ميرد. پس كمي احتياط كنيد. شما براي مدت هاي طولاني او را پيروي كرده ايد؛ ديگر لزومي ندارد كه باز هم به او فرصت بيشتري بدهيد. فرصت كافي به او داده ايد.
كسي كه ارباب ذهن خود شده باشد ، به منبع ابدي شادي دست پيدا مي كند و گرنه براي ابد در رنج و اندوه باقي خواهد ماند. ذهن شما جهنم شماست . با چه حقه اي او شما را در چنگ مي گيرد؟!
او از حيله اي كه تمام ماهي گيران به كار مي برند استفاده مي كند. آنها روي قلاب طعمه مي گذارند و ماهي را فريب مي دهند.
ذهن تور بزرگي از احساسات براي شما مي تند، او روياهاي شادي را جلوي چشم شما نگاه مي دارد، مادامي كه اميد هاي واهي و وعده هاي ساختگي مد نظر باشند، هيچ سياستمداري را مكارتر از ذهن پيدا نخواهيد كرد. آيا مي توانيد در تمام زندگيتان به يك مورد از وعده هاي ذهن كه جامۀ عمل پوشيده باشد اشاره كنيد؟
كوري هم حدي دارد، تا كي مي خواهيد اين ذهن را باور كنيد؟ به چه دليل دري را مي زنيد كه كسي به آن جوابي نمي دهد؟
ايمان به ذهن را رها كنيد، ذهن به ساختن وعده ادامه مي دهد اين عادت اوست. درست مثل يك فيل كه سر راهش به پارس سگ ها اعتنايي نمي كند، شما هم پارس ذهن را انكار كنيد و نديده بگيريد.
اگر مي خواهيد ذهن را بكشيد، فقط به مرور و تدريجاً همكاريتان را با آن متوقف كنيد.
ذهن پا ندارد كه حركت كند، قلب ندارد كه بتپد، خون ندارد كه به گردش درآيد، دست ندارد كه كاري كند، ذهن از خودش هيچ چيز ندارد. او فقط شما را دارد كه ابزار عملكردهايش هستيد. بلافاصله بعد از اينكه همكاري شما با او قطع شود ، ذهن به خاطر عادات قبلي اش ، تا مدتي به كارش ادامه خواهد داد، اما خيلي طول نمي كشد كه متوقف خواهد شد و شما وارد معبد خود مي شويد و در معبد ريزش شهد شروع مي شود.
به معبد خود درآ، شست و شو شو از هر طرف
آنكه بيرون است خشك مي ماند.
حالا كبير مي گويد:
تمامي دنيا نگاه مي كنند، و نمي بينند
چشم ها كور مانده اند.
من مي فهمم، با ديدن منش هاي جهان.
كبير مي گويد با ديدن منش هاي جهان به جائي رسيده ام كه بفهمم هر آنچه چشم ها مي بينند را نبايد به عنوان استنباط واقعي از اين جهان تعبير كرد- تنها رؤيايي است كه به او باورانيده شده.
هر آنچه چشم ها مي بينند را نبايد رؤيت و مشاهده تلقي كرد، چون چشم هايي كه دنياي بيرون را مي بينند كورند... آنها هيچ چيز را واقعي نمي بينند. وقتي آنها نمي توانند تو را ببينند، وقتي خودت را نمي بينند،چه چيز ديگري را مي توانند ببينند؟ وقتي نزديكترين را نمي بينند، چگونه ممكن است چيزهايي را كه بسيار دورهستند ببينند؟!!!
وقتي ما ماهيت خودمان رانمی توانیم ببينيم، چطور ممكن است كم و كيف ديگران را ببينيم؟
وقتي نمي توانيم به خودشناسي برسيم چطور ممكن است دانش شناخت ديگران را پيدا كنيم؟
چشمانت را ببند، بدون چشم شو. دست از اين رقابت ديدن بردار، وقتي بدون چشم شدي آنوقت در درون مي ماني، چشمانت به سرشت واقعي جهان گشوده خواهد شد، آنوقت مي تواني ببيني. اين است معناي اصلي مراقبه...
تمامي دنيا نگاه مي كنند و نمي بينند،
چشم ها كور مانده اند.
هم مردم وابسته به دنيا، و هم آنهائي كه ترك دنيا كرده اند- سانياس ها – هر دو در بندند. هر دو با يك ريسمان در بندند و آن ريسمان چيست؟؟؟؟
آن ريسمان چيزي نيست به جز خواب ، نا آگاهي،
مگر رؤيا هاي شما،
مگر ذهن شما!!!!
