« آنگاه که خدا بهر کاری خواستار تو باشد، کاری از تو ساخته نیست.
او تورا به هر وسیله ای به سوی خودش میکشاند؛ بی آنکه خودت بدانی. خواه به واسطه قلب زنی باشد یا کودکی، برای او تفاوتی ندارد. »
ربازارتارز
کودکی سه ساله در وضعیتی ناگوار گرفتار شد.
او روی شکم بر روی دو صندلی دراز کشیده و پاهایش را آویزان کرده بود، اما چون
نمیتوانست فاصله زمین را با پاهایش ببیند، میترسید دستش را رها کرده و این چند
سانتیمتر باقیمانده را تا زمین سر بخورد.
پدر که قیل و قال پسرش را برروی صندلی میدید، اول فکر کرد شاید طفل به صندلی چسبیده. اما بعد به اصل موضوع پی برد. پسر بچه دائم میگفت، « خدایا کمکم کن! » پدر نتوانست جلوی خنده اش را بگیرد.
این مشکل که برای پدر تا این حد پیش پا افتاده بود، از نظر طفل شایسته ي مداخله خداوند بود.
ولی پدر متوجه شد که خودش هم بارها به حال خود سوگواری کرده و به قدری ترسیده که نتوانسته خود را رها کند.
به راستی چند بار این ماجرا تکرار شده که مردم به جای آموختن درس لازم، از خدا خواسته اند تا برای رفع اشکال یا مانع مداخله کند؟!! عشق پدر به پسرش فرصتی را فراهم کرده بود تا او خود را بهتر بشناسد.
با تمام این ها ماهانتا همیشه حاضر است تا عشق و حمایت خود را به هر کسی نثار کند.
یک جمله تقدیم به تو:
* گاهی باید در مشکلات سکوت کرد...
شاید خدا حرفی برای گفتن داشته باشد!*
دلم آنچنان صاف است،
که مُردن وآواز خواندن برایش توفیری نمیکند!
کتابِ دِلم نانوشته میماند!
دلی که میاندیشد و رؤیا میسازد!
چه از زندگی سرشار شود،
چه از مرگ...!
در هر دو شق ابدیت پنهان است!
تو را فرقی نمیکند
ـ اِی دِل ـ!
یا بمان و بخوان...
یا بمیر!!!
یک جمله تقدیم به تو:
فاصله گرفتن از کسانی که می دانیم دوستشان داریم بی فایده است.
زمان به زودی به ما نشان خواهد داد که جانشینی برای آنها نیست...!
«گوته»
چونان گلي پرپرم كردي
تا درونم را به تماشا بنشيني...!
نديدي درونم را اما،
پيرامونت از عطرعشقي بي مرز سرشار شد...!!!
گفتم : کبوتر ِ بوسه
گفتی : پَر!
گفتم : گنجشک ِ آن همه آسودگی
گفتی پر!
گفتم : پروانه ی پرسه های بی پایان
گفتی : پَر!
گفتم : التماس علاقه
بیتابی ِ ترانه،
بیداری ِ بی حساب...
نگاهم کردی
نه انگشتت از زمینِ زندگی ام بلند شد
نه واژه «پر» از بام ِ لبان ِ تو پر کشید...
سکوت کردی که چشمه ی شبنم
از شنزار ِ انتظار من بجوشد.
عاشقم کردی همبازیِ ناماندگارِ این همه گریه
و آخرین نگاه تو،
هنوز در درگاه گریه های من ایستاده ...
حالا بدون ِ تو
رو به روی آینه می ایستم
می گویم:
زنبور گزنده ی این همه انتظار...
کلاغ ِ سق سیاه این همه غصه...........
و کسی در جواب گفته های من« پر» نمی گوید!
تکرار ِ آن بازی،
بدون دست ها و صدای تو ممکن نیست...
پس به پیوست تمام ِ ترانه های قدیمی،
باز هم می نویسم:
برگرد
برگرد
برگرد
برگرد
برگرد...
یغما.گلروئی
پی نوشت:
سلام...
این نوشته از یغما رو خیلی دوست داشتم...
واسه همینم حیفم اومد شما دوستای گلم نخونیدش.
این شعر احساس آدم رو تازه می کنه... حتی اگه انتظار کسی رو نداشته باشی بی خودی منتظر میشی که برگرده!!!!!!!!! 
جالبه...! ما آدما همیشه قدر چیزائی که داریم رو نمی دونیم... وقتی اونارو از دست دادیم تازه می فهمیم چی داشتیم ...!!!
بعد هم میشینیم غصه می خوریم و انتظار می کشیم که شاید خدا دوباره بهمون برش گردونه...
درست مثل اپیمپته (یکی از خدایان ) همیشه در حال افسوس آنچه کردیم و ندانستیم چه کردیم....
در پناه حق باشید....
سالها رو در روی رؤیا و رایانه زمزمه کردم
و کسی صدای مرا نشنید!
تنها چند سایه ی سر براه،همسایه ی صدای من بودند!
گفتم: دوستی و دشمنی را با یک دال ننویسید!
گفتم: کتاب ِ تربیت ِ سگ و تربیت ِ کودک را
در یک قفسه نگذارید!
گفتم: دهاتی حرف ِ بدی نیست!
گفتم : تمام این سالها
صادق و سهراب برادر بودند
می شود صدای پای آب را،
از پس ِ پرچین ِ نیلوفر پوش بوف کور شنید!
هرگز حرفهای قشنگ نگفتم!
نگفتم: چرا در قفس همسایه ها کرکس نیست!
کبوتر و کرکس را در آسمان می خواستم!
گفتم: قفسها را بشکنید
و با نرده های نازکش قاب ِ عکس بسازید!
و جواب ِ این همه حرف،
سنگ و ریسه و دشنام بود!
ولی، این خط! این نشان!
یک روز دری به تخته می خورد!
باد قاصدکی می آورد،
که عطر ِ آفتاب و آرزوهای مرا می دهد!
این خط ! این نشان!
یک روز همه دهاتی می شویم،
سقفهای سیمان و سنگ را رها می کنیم
و کنار ِ سادگی چادر می زنیم!
این خط ! این نشان!
یک روز دبستان بی ترکه و ستاره بی هراس می شود
کبوترها و کرکس ها،
در لوله های خالی توپ تخم می گذارند
و جهان از صدای ترقه خالی می شود!
یک روز خورشید پایین می آید،
گونه زمین را می بوسد
و آسمان ِ آرزوهای ما،
آبی می شود!
باور نمی کنی؟
این خط!
این نشان!
يك روز آسمان آرزوهاي من آبي مي شود... مي دانم!